Als een Karin Slaughter-lezer kennismaakt met Xara

Een van de leukste momenten in de aanloop naar de publicatie van Het Zevende Charter is misschien wel het moment waarop het verhaal niet langer alleen van mij is. De eerste lezers hebben inmiddels kennisgemaakt met Xara en haar wereld. En iedere lezer neemt daarbij zijn eigen voorkeuren en verwachtingen mee.

Zo kwam het boek terecht bij Anne, een enthousiaste lezer van Karin Slaughter. Iemand die gewend is aan thrillers met stevige spanning, sterke personages en verhalen die je steeds nog één hoofdstuk verder trekken.

Het Zevende Charter is natuurlijk een ander soort thriller. Minder rauw en gewelddadig, met juist een grotere rol voor technologie, geschiedenis en de kwetsbaarheid van de digitale infrastructuur waarop onze wereld draait.

Juist daarom was ik benieuwd naar de reactie.

De recensie

Als groot Karin Slaughter-fan ben ik best kritisch op thrillers. Het Zevende Charter is heel anders: minder rauw en gewelddadig, maar sterk in spanning, technologie en historische intrige.

In het begin moest ik even in het verhaal komen en sommige technische stukken hadden van mij iets korter gemogen. Maar zodra de verschillende lijnen bij elkaar komen, gaat het tempo flink omhoog.

Xara is voor mij de grootste kracht van het boek. Slim en eigenzinnig, maar gelukkig geen onfeilbare superhacker. De combinatie van haar verhaal met een eeuwenoud geheim en moderne digitale infrastructuur werkt verrassend goed.

Geen Karin Slaughter, maar dat probeert het gelukkig ook niet te zijn. Ik zou een volgend Xara-dossier zeker lezen.

Precies het soort reactie waar ik op hoopte

Niet omdat alles positief moet zijn. Integendeel. Dat het verhaal in het begin wat tijd vraagt en dat sommige technische passages voor deze lezer korter hadden gemogen, vind ik minstens zo interessant als de complimenten. Het Zevende Charter is bewust geen klassieke misdaadthriller. Technologie en infrastructuur zijn geen decor, maar onderdeel van het verhaal. Tegelijkertijd moet het natuurlijk wel een thriller blijven.

En uiteindelijk draait het voor mij vooral om Xara.

Ik wilde geen superhacker schrijven die achter een laptop ieder probleem binnen drie minuten oplost. Ze moest slim zijn, soms eigenwijs, risico's nemen en fouten kunnen maken. Iemand die gaandeweg ontdekt dat het probleem waar ze tegenaan loopt veel groter is dan ze aanvankelijk dacht. Dat juist zij bij deze lezer blijft hangen, is daarom misschien wel het mooiste compliment uit de hele recensie.

En die laatste zin?

"Ik zou een volgend Xara-dossier zeker lezen."

Daar kan ik als schrijver eigenlijk alleen maar heel blij mee zijn.

Wil je meerdere recensies lezen ?, dat kan hier.